Posted on

Sedef Nasıl Oluşur

Sedef sıcak denizlerin akıntılı sularında Tuz, kireç ve fosfordan oluşan kalker bir maddedir.

Beyaz, arusek, çöp, taş sedef olmak üzere çeşitlenir. Beyaz sedef, çift kabuklu ve daha düzdür. Hakim renk beyaz olsa da; ışığa göre açık mavi, pembe, yeşil, sarı tonlar taşıyabilir.

Arusek sedef; tek kabuklu ve açık pembe, mavi, yeşil tonlarındadır.

Çöp sedef koyu renkli, daha çok meneviş ve desen taşır.

Taş sedef ise, beyaz sedefin daha az parlak olanına denir.

Sedefin genel olarak bulunduğu yerler özellikle zarif incilerin toplandığı bölgelerdir. Avustralya’nın kuzeyi ve doğusu, Tahiti, Gambier adaları, Meksika’nın Büyük okyanus kıyıları ve Madakaskar’da bol miktarda bulunur.

Sedef’in aslı, bilindiği gibi deniz yumuşakçalarının kabuklarıdır. Uzun ömrün sembolü sayabileceğimiz bu kabuklar, milyonlarca yıllık fosiller halinde karalarda da görülür.

Sıcak denizlerin yetiştirdiği çok iri yumuşakçaların kabukları, zengin sedef kaynaklarıdır. Hammaddesinin sıcak denizlerden sağlanması dolayısıyla sedefkârlığın Doğu’da başladığı tahmin edilmektedir.

Sümer mezarlarında rastlanan ilk sedef işçiliği örnekleri de bu iddiayı güçlendirmektedir. Çin, Hindistan, Siyam gibi Uzak Doğu’nun “sanatı ve sanatkârı bol” ülkelerinde doğan sedefkârlık, Orta Asya Türkleriyle beraber Anadolu’ya gelmiştir.

Çabuk kırılabilen “nazlı” bir malzeme oluşu ve genellikle ahşap üzerine uygulanması nedeniyle, çok eski sedef işçiliği örneklerine ne yazık ki yeterince sahip değiliz. Ancak gerek Marko Polo ve gerekse Türklerle ilişkisi olan bazı Bizans elçilerinin hatıralarından, “. . .Türklerin sedef veya sedefle bezenmiş çeşitli eşya yapımında” usta olduklarını öğreniyoruz. Osmanlı devrinde ilk sedef süsleme işlerine, Edirne’deki İkinci Bayezid Camii kapı kanatlarında rastlamaktayız.

Kaynak : sanattarihi

Posted on

Haliotidae (Abalones) familyası

Abalonlar, ayaklarında uygulanan çok güçlü emiş ile kayalık yüzeylere yapışır. Havalandırma akışları ayağın hemen üstünden girer ve çıkan atık akışı için bir yarık düzenlemesi yerine, kabuk kenarındaki en son deliklerin birçoğunu kullanırlar (kalan delikler genellikle tıkanır). Abalonlar, aşağıdaki canlı yumuşakça resimde gösterildiği gibi, ayağın üst kenarı boyunca oldukça ayrıntılı ikincil solungaç yapılarına sahiptir. Sadece yeşil algler üzerinde beslenirler.

Gıda olarak yüksek oranda ödüllendirilen, yavaş büyüyen, ılıman su abalonu, Haliotis rufescens, bugün aşırı hasattan yoksun. Tropikal Abalone hızlı büyüyen ve Güneydoğu Asya’da bolca kaynak; Japon şefler, tadı herhangi bir fark varsa çok az bulunur.

Abalonlar genel olarak çok farklı gözükürler, fakat aynı zamanda üst kabuklar , yarık kabukları , gerçek şerbetler ve anahtar deliği şeriti gibi diğer birkaç klavyenin yanı sıra ortak evrimsel atalara da sahiptirler. Bu çeşitli gruplar sınıfı : Archaeogastropoda’yı içerir. 

Hepsi spiral şeklinde sarılmış, üst-şekilli ya da biraz düzleştirilmiş ve zemine yakın preslenmiş geniş bir açıklığa sahiptir. 

Limpet kabuk, erişkinlerde bir kangal kaybı olduğunu göstermesine rağmen, olgunlaşmamış formlarda sarılır. 

Dahası, hepsi hala ilkel iki taraflı simetriye ait bazı izleri (yani, çiftleşmiş solungaçları , çift bezleri, çift böbrekleri, vb.) Gösterirler burulma Aynı zamanda daha gelişmiş gastropod emirlerinde görülen güçlü torsiyonun aksine, diğer eşleştirilmiş organların sağ solungaçının ve sağ el kısımlarının sıklığının yaygın olduğu durumlarda da azalır.

Haliotidae
Haliotidae